Γράμμα σε έναν συγγραφέα: Οι 3 δυσκολίες στο ταξίδι που λέγεται συγγραφή



Από προσωπική μου πείρα θα έλεγα πως αυτή η περίοδος που διανύουμε είναι εξαιρετικά καλή για τον κόσμο της λογοτεχνίας. Βλέπουμε πολλούς φιλόδοξους, νέους και πιο μεγάλους, συγγραφείς να εκδίδονται και να εδραιώνονται σε αυτόν τον χώρο. Βλέπουμε ποικιλία στα είδη των βιβλίων και συγγραφείς που διψούν για νέα γνώση και εξέλιξη. Κι αυτό είναι κάτι πραγματικά υπέροχο! Κάποιες φορές όμως τα πράγματα δεν είναι στην πράξη και τόσο εύκολα… Οι δυσκολίες που περνά ένας συγγραφέας είναι πολλές και πολύπλευρες. Τα εμπόδια που μπορούν να εμφανιστούν μπροστά του δεν είναι πάντα αμελητέα. Γι΄αυτό, αγαπημένε/μένη μου συγγραφέα ή αναγνώστη, θα σου εξομολογηθώ τα μεγαλύτερα εμπόδια που συνάντησα μέχρι στιγμής σε αυτόν τον χώρο.


Διάβασε τα 5 στάδια που περνάει ένα βιβλίο για να φτάσει στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Τα γνώριζες;



Ο εαυτός μου


Ναι, διάβασες καλά. Η μεγαλύτερη δυσκολία που συνάντησα ήταν η έλλειψη υπομονής, η έλλειψη πίστης σε εμένα και η χαμηλή μου αυτοπεποίθηση. Στην αρχή, έχεις μια ωραία ιδέα και έχεις τρομερό ενθουσιασμό να ξεκινήσεις να την αποτυπώνεις στο χαρτί. Όμως, μπορεί να έρθει η στιγμή να διαβάσεις αυτό που έγραψες και να μην σου αρέσει ή να πιστεύεις, λανθασμένα ή μη, ότι δεν θα αρέσει στους άλλους. Κι εκεί, αρχίζει η πρώτη αμφισβήτηση. Είμαι αρκετά καλός/καλή; Έχω ταλέντο; Αν το διαβάσουν και με κοροϊδέψουν; Αν με χαρακτηρίσουν με άσχημο τρόπο; Αν εκτεθώ και αποτύχω; Αυτά τα ερωτήματα βασάνιζαν το δικό μου μυαλό. Ένιωθα εκτεθειμένη, απροστάτευτη και κάποιες φορές αδύναμη να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και, πίστεψε με, ήταν εξουθενωτικό. Μετά από πολύ δρόμο, κατάλαβα ότι η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δεν έχει σημασία. Μπορεί αυτό που κάνεις να αρέσει ή μπορεί και όχι. Η τέχνη όμως δεν είναι μόνο για προσφέρεται στους άλλους, αλλά και για να μένει σε εμάς. Ο δικός σου τρόπος έκφρασης μπορεί να μην συνάδει πάντα με των άλλων. Σημασία έχει να νιώθεις πως η καρδούλα σου γεμίζει, πως η τέχνη σε ολοκληρώνει. Σημασία έχει να προσπαθείς πάντα να εξελίσσεσαι, να μαθαίνεις, να προοδεύεις… Αγκάλιασε με τρυφερότητα τον εαυτό σου και πες του «δεν πειράζει». Κι έπειτα, προσπάθησε ακόμη πιο πολύ.



Οι αρνητικές κριτικές


Αυτό είναι σίγουρα ένα μεγάλο θέμα, αλλά δεν παύει να αποτελεί μια αμήχανη και δύσκολη στιγμή για έναν συγγραφέα. Σε αυτό το σημείο να σημειώσω πως δεν αναφέρομαι στις κριτικές που έχουν στόχο να προσβάλλουν, να θίξουν ή που κρύβουν κακή πρόθεση. Αναφέρομαι λοιπόν σε απόψεις που εκφράζονται από αναγνώστες με καλή πρόθεση και διάθεση. Επειδή δεν μπορώ να μιλήσω για τους υπόλοιπους, θα μιλήσω μόνο για τον εαυτό μου. Αρχικά, δεν έχω πρόβλημα με το να λαμβάνω κακές κριτικές, οι οποίες φυσικά περιλαμβάνουν τεκμηρίωση. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικές, γιατί μόνο αν ξέρεις και βρεις το πρόβλημα θα μπορέσεις και να το λύσεις. Παρόλα αυτά, αυτό είναι το κομμάτι της λογικής. Κάπου όμως κρύβεται και το κομμάτι των συναισθημάτων, το οποίο δεν μπορείς να ελέγξεις. Αυτό λοιπόν το κομμάτι σου λέει «ναι, αλλά…». Μετάφραση: «Καταλαβαίνω τι εννοεί ο τάδε με την κακή του κριτική, αλλά εγώ προσπάθησα τόσο πολύ και πέρασα τόσα πολλά, για να καταφέρω να φτάσω εδώ». Εδώ, λοιπόν, εμφανίζεται ένα μικρό, πληγωμένο παιδί που νιώθει πως κάποιος του κόβει τα φτερά. Προς Θεού, δεν φταίνε οι αναγνώστες που είπαν την άποψη τους, αλλά ούτε και εσύ που σκέφτηκες έτσι. Τα βιβλία μας είναι τα παιδιά μας που τα φροντίσαμε και τα θρέψαμε και η αξία τους για εμάς είναι ανεκτίμητη. Όμως, πρέπει να μάθουμε να διαχειριζόμαστε αυτές τις καταστάσεις όχι επικοινωνιακά, αλλά ουσιαστικά. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να αποκομίσουμε τα θετικά και θα πάμε ένα βήμα μπροστά.



Τι είναι τελικά η αυτοέκδοση και πως λειτουργεί; Διάβασε το άρθρο από την Γεωργία Ταουσιάνη



Η στήριξη από τους γύρω μας


Εδώ ανοίγει μια εξίσου μεγάλη συζήτηση, ένα θέμα που για κάποιους μπορεί να πονάει. Το να είσαι συγγραφέας δεν θεωρείται καν επάγγελμα από κάποιους. Πολλοί νομίζουν ότι κάνουμε πλάκα ή ότι σκοτώνουμε την ώρα μας (Ναι, το έχω ακούσει πολλές φορές). Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η συγγραφή είναι μια διαδικασία μακροχρόνια και δύσκολη με εξαιρετικές απαιτήσεις. Μπορεί να είναι δύσκολο ένας συγγραφέας του σήμερα να ζήσει αποκλειστικά μέσα από αυτήν την δουλειά, αλλά αυτό δεν παύει να σημαίνει ότι αυτό που κάνουμε ΕΙΝΑΙ δουλειά και ΕΙΝΑΙ σοβαρό. Πολλές φορές αυτή η οπτική παρατηρείται και από κοντινούς μας ανθρώπους όπως φίλους, συντρόφους, γονείς κτλ. Εγώ προσωπικά ένιωσα αυτή την υποτίμηση και δυσκολεύτηκα πολύ να το ξεπεράσω και να το διαχειριστώ. Όμως κάποιες φορές, πρέπει να σηκώνεις το δικό σου ανάστημα και να επιβάλλεις στους άλλους να σεβαστούν, αν όχι να αποδεχτούν, αυτό που κάνεις. Γι’ αυτό χρειάζεται επιμονή, υπομονή και σαφή όρια.



Αυτές ήταν οι 3 μεγαλύτερες δυσκολίες που αναγκάστηκα και αναγκάζομαι να διαχειρίζομαι που και που. Γι’ αυτόν τον λόγο, αγαπημένε/μένη μου συγγραφέα μην κρίνεις τον εαυτό σου με τόση αυστηρότητα και αφέσου στην τέχνη σου. Η συγγραφή είναι ένα δύσκολο ταξίδι. Δείξε αγάπη και τρυφερότητα στον εαυτό σου. Πιάσε τον από τον χέρι και πες του πως όλα θα πάνε καλά. Γιατί στο τέλος πάντα όλα πηγαίνουν καλά. Αν όχι, δεν είναι το τέλος.


Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο και το βρήκες ενδιαφέρον, μην διαστάσεις να το μοιραστείς με τους φίλους σου!


Συγγραφέας: Γεωργία Ταουσιάνη

137 Προβολές

Σχετικές αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων