Ο μοναχικός ντετέκτιβ - Μέρος 8: Η τιμωρία

Ενημερώθηκε: Νοε 4





Μέρος 8:


Εκείνη η νύχτα ήταν από τις πιο παγερές του χειμώνα. Ο άνεμος φυσούσε άγρια και τα χνώτα των περαστικών διαγράφονταν στον αέρα. Ο Τζέιμς Λόρινκτον άνοιξε την πόρτα εξόδου των φυλακών και περιπλανήθηκε για λίγο στην παγωνιά. Έβγαλε ένα μικρό κομμάτι χαρτί από την τσέπη του και με μία πρόχειρη πένα σημείωσε μερικές λέξεις πάνω του. Για μια στιγμή, στάθηκε σε μια γωνία και γύρισε το βλέμμα του σε ένα μικρό αγόρι, το οποίο ήταν καθισμένο στην άκρη του πεζοδρομίου. Φαινόταν πως κρύωνε και ήταν ολομόναχο. Ο ντετέκτιβ πλησίασε αργά προς το μέρος του ,για να μην το τρομάξει , και του ψιθύρισε μερικά λόγια στο αυτί. Έπειτα, του αράδιασε μερικές λίρες στο χέρι και έφυγε βιαστικά προς ένα κεντρικό δρόμο. Μόλις έφτασε, σήκωσε το χέρι και μια άμαξα σταμάτησε μπροστά του. Δίχως να περάσει λεπτό, ο αμαξάς μαστίγωσε τα άλογα και εκείνα ξεκίνησαν να τρέχουν με μανία μέσα στους δρόμους του Λονδίνου. Η διαδρομή ήταν σύντομη και ανυπόφορη. Ο ντετέκτιβ ,όμως , δεν φάνηκε να νοιάζεται και περίμενε καρτερικά την στιγμή της άφιξής του στο προορισμό του. Σε μια στιγμή, η άμαξα σταμάτησε και ο Τζέιμς Λόρινκτον βγήκε έξω με μανία. Κατευθυνόταν προς ένα εντυπωσιακό και μεγαλοπρεπές βικτωριανού τύπου σπίτι. Έξω από αυτό, υπήρχε σκαλισμένη μια επιγραφή «Οικία Ρότζερ Λόρινκτον». Δίχως δεύτερη σκέψη, χτύπησε το κουδούνι και μόλις η οικονόμος άνοιξε την πόρτα, όρμησε σαν λυσσασμένο θηρίο μέσα στο σπίτι. Στο σαλόνι καθόταν ξένοιαστα ο αδερφός του, ο Ρότζερ Λόρινκτον. Από την σκοτεινιά του αδερφού του, είχε καταλάβει πως είχε μάθει για τις πράξεις του. Παρόλα αυτά, έκατσε ήρεμα στο καναπέ και περίμενε υπομονετικά την εξέλιξη των γεγονότων.

«Πολύ ανήσυχος έρχεσαι, Τζέιμς.»

«Ανήσυχος; Κάτι παραπάνω από εξαγριωμένος θα έλεγα! Πως μπόρεσες να κάνεις κάτι τέτοιο; Ήξερες πως αυτή η γυναίκα ήταν τα πάντα για έμενα! Μίλα!»

«Έκανα αυτό που έπρεπε. Αυτή η γυναίκα θα ήταν η καταστροφή σου. Τζέιμς, ξέρεις πολύ καλά πως οι ικανότητες σου είναι το λιγότερο αξιοθαύμαστες και για χάρη της Άλις θα χαραμιζόντουσαν. Έπρεπε να σε προστατέψω. Λυπάμαι, βέβαια, που χρειάστηκε να προβώ σε τέτοιου είδους ενέργειες. Όπως, όμως , σου είπα ήταν αναγκαίο.»

«Αναγκαίο; Από ότι φαίνεται έχεις χάσει το μυαλό σου. Πίστευα πως όταν έβρισκα τον δολοφόνο της γυναίκας μου θα ήθελα να πάρω εκδίκηση. Πίστευα πως αν του φύτευα μία σφαίρα στο κεφάλι, η ψυχή μου θα ηρεμούσε. Όχι, όμως… Πλέον το μόνο που νιώθω για εσένα είναι λύπηση και τίποτα παραπάνω. Σε λυπάμαι, γιατί ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σωθείς από τον ίδιο σου τον εαυτό.»

Εκείνη την στιγμή, η πόρτα χτύπησε και εμφανίστηκε ο επιθεωρητής Μπέντζαμιν μαζί με δύο αστυνόμους της Σκότλαντ Γιάρντ. Πήγαν προς το μέρος του Ρότζερ και ένα ζευγάρι χειροπέδες στόλισαν τα χέρια του.

«Μα δεν είναι δυνατόν!» έσκουξε ο Ρότζερ ξαφνιασμένος.

«Δεν μπορείτε να με συλλάβετε! Δεν έχετε αποδείξεις!»

«Έχεις δίκιο, αδερφέ μου. Δεν έχουν… Έγινε ,όμως, μια ανώνυμη καταγγελία πως κλέβεις χρήματα από το κράτος. Υποθέτω πως αυτή την στιγμή, οι αστυνομικοί της Σκότλαντ Γιάρντ ψάχνουν τα έγγραφα στο γραφείο σου. »

«Δεν μπορεί! Τζέιμς, πως το έκανες αυτό; Πως το ήξερες;»

«Ένας καλός ντετέκτιβ βρίσκει πάντα τον τρόπο. Στο κάτω κάτω, ήταν απαραίτητο…»

Ο ντετέκτιβ έσφιξε τον γιακά του και με ένα πλατύ χαμόγελο κατευθύνθηκε προς το νεκροταφείο. Εκείνη την ώρα, ήταν έρημο και ήσυχο. Ο Τζέιμς Λόρινκτον έκατσε στον μαρμάρινο τάφο της γυναίκας του και άναψε ένα τσιγάρο.

«Τον έπιασα, Άλις. Θα τιμωρηθεί…» ψέλλισε.


Τέλος πρώτης ιστορίας

By Georgia Taousiani

Το παρόν έργο είναι πνευματικά κατοχυρωμένο και προστατεύεται από τον νόμο.

Επικοινώνησε μαζί μας

Τηλέφωνο: 6907942195

Email: tales.whispers1@gmail.com

Facebook: Tales & Whsipers

Γίνε μέλος στην ιστοσελίδα μας
και λάβε ξεχωριστές εκπτώσεις! Γίνε ο πρώτος που θα μαθαίνεις τα νέα μας!

Βρες περισσότερες πληροφορίες για την ιστοσελίδα μας

© 2020 by Georgia Taousiani | All Rights Reserved