Τα τέρατα του Χάλοουστοουν - Μέρος 10: Τα γνώριμα παγερά μάτια




Πίστευε πως έπρεπε να το βοηθήσει σαν αντάλλαγμα που του έσωσε την ζωή. Περπάτησε μέχρι το ζώο και στάθηκε στα γόνατα μπροστά του. Το ζώο τον κοίταξε στα μάτια και του έκοψε την ανάσα. Παρόλα αυτά, όμως, ο Νέιθαν ένιωσε μια αίσθηση οικειότητας, λες και αυτά τα μάτια του θύμιζαν κάτι. Ήταν μαύρα, σαν το σκοτάδι της νύχτας, και έλαμπαν με έναν ιδιαίτερο τρόπο που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Άφησε τις σκέψεις του στην άκρη και έπιασε το πόδι του ζώου στην προσπάθεια του να βρει την πληγή. Εκείνο στιγμιαία αντέδρασε, αλλά στην συνέχεια έδειξε εμπιστοσύνη στις προθέσεις του Νέιθαν.

Ο Νέιθαν πλέον έβλεπε την πληγή ξεκάθαρα. Ήταν πολύ βαθιά και το πλάσμα έχανε πολύ αίμα. Δεν ήξερε αν θα μπορούσε να τα καταφέρει.

«Νέιθαν…» ακούστηκε αχνά και αδύναμα μια γυναικεία φωνή. Ο Νέιθαν γύρισε αμέσως το βλέμμα του και τα μάτια του έψαξαν μέσα στο σκοτάδι την προέλευση της.

«Ποιος είναι εδώ;» αποκρίθηκε εκείνος.

«Άφησε με και φύγε… Είναι επικίνδυνο…» συνέχισε η φωνή.

«Δεν καταλαβαίνω! Που είσαι;» είπε και σηκώθηκε συνεχίζοντας το ψάξιμο. Όπου, όμως, και να κοιτούσε δεν έβλεπε κανέναν. Το δάσος ήταν έρημο. Μέχρι και κάποια πουλιά που στέκονταν στα κλαδιά των δέντρων είχαν φύγει τρομαγμένα από την κραυγή του ζώου που του έσωσε την ζωή. Ο Νέιθαν ξεφύσησε απελπισμένα και έστρεψε την προσοχή του στο τραυματισμένο ζώο. Μόνο που… Μόνο που πλέον το ζώο δεν φαινόταν πουθενά. Την θέση του, όμως, είχε πάρει το σώμα μιας γυναίκας. Στεκόταν στο ίδιο ακριβώς σημείο. Ήταν γυμνή και αιμορραγούσε.

«Δεν… Δεν… Πως γίνεται αυτό;» αναφώνησε ο Νέιθαν με μάτια γουρλωμένα. Τα είχε χάσει εντελώς. Τι στο καλό συνέβαινε, σκεφτόταν. Είχε παραισθήσεις ή είχε τρελαθεί;

«Νέιθαν, φύγε…» είπε η φωνή για μια ακόμη φορά. Μόνο που τώρα, ο Νέιθαν μπορούσε να καταλάβει με ακρίβεια από που προερχόταν. Πλησίασε την γυναίκα και κοντοστάθηκε δίπλα της.

«Έστερ;»

«Σου είπα να φύγεις. Θα τα βγάλω πέρα μόνη μου. Κινδυνεύεις, δεν το καταλαβαίνεις;»

«Έστερ, τι στο καλό; Τι είσαι; Τι είναι όλα αυτά;»

«Μη με κάνεις να σε απειλήσω. Φύγε!»

«Δεν πρόκειται να κουνηθώ από εδώ. Αιμορραγείς! Θα πεθάνεις εδώ πέρα μόνη σου. Αν όχι από τα τραύματα σου, σίγουρα από το κρύο!».

«Σου είπα πως δεν νιώθω το κρύο… Άφησε με πια!»

«Μου έσωσες την ζωή, δεν πρόκειται να σε αφήσω. Ξέρω πως μπορεί να το μετανιώσω, αλλά… Αποδέξου το, δεν φεύγω από εδώ! Μόλις τελειώσει όλο αυτό περιμένω εξηγήσεις. Μην νομίζεις πως παραβλέπω αυτά που συνέβησαν. Αυτή την στιγμή, όμως, προέχει να σε πάω στο γιατρό».

«Και τι θα πούμε;»

«Θα πούμε ότι δέχτηκες επίθεση από ζώο. Τέλος πάντων, θα μιλήσω εγώ. Εσύ απλά φτάνει να συμφωνείς μαζί μου. Έλα, πάρε το μπουφάν μου».

«Σου είπα δεν νιώθω κρύο».

«Ναι, αλλά είσαι γυμνή! Τι θα πουν όσοι σε δουν έτσι;»

«Καλά…» είπε πεισματάρικα.

Ο Νέιθαν την σήκωσε με δυσκολία και αφού την στήριξε στους ώμους του, ξεκίνησαν να βαδίζουν για την πόλη. Η Έστερ παραπατούσε συνεχώς, οι πληγές της χειροτέρευαν όλο και πιο πολύ. Η δίψα της, όμως, για ζωή την κρατούσε και της έδινε δύναμη να συνεχίσει. Μετά από μισή περίπου ώρα, είχαν φτάσει στην πλατεία της πόλης του Χάλοουστοουν. Τους πλακόστρωτους δρόμους και τις κορυφές των φανοστατών είχε καλύψει το χιόνι. Έπεφτε απτόητο όλο το βράδυ. Η ώρα κόντευε δύο τα ξημερώματα και τα μοναδικά φώτα προέρχονταν από το μικρό νοσοκομείο του Χάλοουστοουν. Ο Νέιθαν, κρατώντας στιβαρά την Έστερ, πέρασαν το κατώφλι του.

Στον πάγκο υποδοχής καθόταν μια ηλικιωμένη νοσοκόμα. Τα μάτια της ήταν κλειστά και το κεφάλι της είχε γύρει προς τα πίσω στην καρέκλα.

«Καλησπέρα. Χρειαζόμαστε βοήθεια!» είπε ο Νέιθαν βροντερά και η γυναίκα άνοιξε απότομα τα μάτια της. Η δυνατή φωνή του Νέιθαν φάνηκε πως διέκοψε τον ύπνο της.

«Τι συμβαίνει;» αποκρίθηκε υποτονικά.

«Βρήκα αυτή την γυναίκα στο δάσος. Δέχτηκε επίθεση από ζώο. Αιμορραγεί εδώ και ώρα».

«Για να δω την πληγή», ανταπέδωσε και φόρεσε τα γυαλιά της. «Χριστέ μου! Σαράντα χρόνια κάνω αυτήν την δουλειά και δεν έχω δει ποτέ παρόμοιο τραύμα! Θα ενημερώσω αμέσως τους χειρουργούς! Πήγαινε την στην πρώτη πόρτα δεξιά από αυτόν τον διάδρομο».


Σύντομα η συνέχεια...

Συγγραφέας: Γεωργία Ταουσιάνη

Το παρόν έργο είναι πνευματικά κατοχυρωμένο και προστατεύεται από τον νόμο

66 προβολές0 σχόλια