Τα τέρατα του Χάλοουστοουν - Μέρος 4: Η ανάκριση




Μέρος 4:

«Από ότι ξέρω είχε μαζευτεί πολύς κόσμος σήμερα στο δάσος. Λογικό δεν είναι να βρέθηκαν πατημασιές;» αποκρίθηκε ο Νέιθαν.

«Ναι, κατά μια έννοια. Κανένας όμως από αυτούς δεν ήταν ξυπόλητος. Από ότι θυμάμαι, όλοι φορούσαν παπούτσια».

«Δηλαδή βρέθηκαν πατημασιές από γυμνά πόδια; Σίγουρα δεν ήταν κάποιου ζώου;»

«Βρέθηκαν και πατημασιές ζώου, ενός αρκετά μεγάλου κιόλας, αλλά ήταν πιο μακριά από εκεί που βρέθηκε το αγόρι. Σίγουρα υπάρχει και μια περίπτωση να υπήρχαν και άλλες. Με τόσο κόσμο όμως που μαζεύτηκε εκεί μπορεί να καλύφθηκαν. Επίσης το χιόνι πέφτει σαν τρελό αυτές τις μέρες».

«Και αφού υπάρχει τόσο έντονη χιονόπτωση πως δεν καλύφθηκαν και αυτές που βρήκατε;»

«Γιατί ήταν κάτω από ένα δέντρο και ήταν ματωμένες. Το αίμα άνηκε στον Γουίλ Γουόκερ».

«Δεν το πιστεύω! Δηλαδή μπορεί και να μην ήταν επίθεση ζώου;»

«Μπορεί και να μην ήταν. Αν ρωτάς εμένα, τείνω προς την δολοφονία. Το μόνο που με προβληματίζει είναι οι γρατζουνιές… Παρόλα αυτά, θα μπορούσες να σταθείς όρθιος στον τοίχο;»

«Ορίστε; Για ποιο λόγο;»

«Θέλω να μετρήσω το ύψος σου. Αν δεν σε πειράζει φυσικά».

«Με θεωρείτε ύποπτο, σερίφη; Είναι δυνατόν; Ο Γουίλι ήταν ο αδερφός του καλύτερου μου φίλου!»

«Είναι μέρος της έρευνας, Νέιθαν…»

«Πολύ καλά, λοιπόν. Μετρήστε με», είπε ενώ στο πρόσωπο του σχηματίστηκε μια έκφραση απογοήτευσης.

Ο σερίφης έβγαλε την μεζούρα και την άπλωσε στον τοίχο. «Ένα μέτρο και ογδόντα εκατοστά. Πολύ ωραία».

«Με αποκλείσατε;» έγνεψε νευριασμένα.

«Ναι. Οι πατημασιές ανήκουν σε κάποιον που έχει ύψος γύρω στο ένα μέτρο και εβδομήντα εκατοστά. Δεν ξέρουμε όμως ακόμα αν είναι άντρας ή γυναίκα. Συγχώρεσε με, Νέιθαν. Ήθελα όμως να σιγουρευτώ. Τώρα που ξεκαθαρίστηκαν κάποια πράγματα, θέλω να μιλήσουμε χωρίς τα προσχήματα. Από τότε που ήσουν ακόμα μικρό παιδί, ερχόσουν εδώ στο γραφείο μου με μια εφημερίδα στο χέρι, για να μου πεις την άποψη σου σχετικά με διάφορα γεγονότα που συνέβαιναν στο Χάλοουστοουν. Είχες πάντα μια ιδιαίτερη ενόραση και ένα αλάνθαστο ένστικτο. Θα σου μιλήσω ειλικρινά. Τριάντα χρόνια είμαι σερίφης σε αυτή την πόλη και είναι η πρώτη φορά που έρχομαι αντιμέτωπος με μια υπόθεση σαν και αυτήν. Πριν βρεθούν οι ανθρώπινες πατημασιές θα σου έλεγα πως ο Γουίλ δέχτηκε επίθεση από ένα ασυνήθιστα μεγάλο ζώο. Τώρα, όμως, τα δεδομένα αλλάζουν. Δεν μπορώ να καταλάβω με τίποτα τι συνέβη και αυτό με βαραίνει αφάνταστα. Αυτή η οικογένεια που κάθεται απ’ έξω αγωνιά να μάθει τι συνέβη στον γιό της και εγώ δεν έχω τίποτα να τους πω. Ποια είναι η γνώμη σου;» «Με πιάνετε απροετοίμαστο… Δεν ξέρω… Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως του επιτέθηκε κάποιο ζώο και πως μετά τον βρήκε κάποιος τυχαία. Φοβήθηκε πως μπορεί να τον ενοχοποιήσουν και το έσκασε. Δεν μου έρχεται κάτι άλλο στο μυαλό, ειλικρινά».

«Αυτή την εκδοχή δεν την είχα σκεφτεί. Γι’ αυτό ήθελα να μιλήσω μαζί σου, Νέιθαν. Πάντα με βοηθάς με τον τρόπο σου. Είσαι ελεύθερος να φύγεις. Σε ευχαριστώ».

«Να είστε καλά. Καλή συνέχεια».

Ο Νέιθαν βγήκε αρκετά προβληματισμένος από το γραφείο του σερίφη. Ποτέ του δεν περίμενε πως τα πράγματα θα έπαιρναν τέτοια τροπή. Ο Μπόμπι μόλις το είδε, σηκώθηκε όρθιος λες και περίμενε τον Νέιθαν να του μιλήσει για όλα όσα του είπε ο σερίφης.

«Τι έγινε;» αποκρίθηκε γεμάτος αγωνία.

Ο Νέιθαν για μια στιγμή σάστισε και έφερε στο μυαλό του τα λόγια του σερίφη. Ακόμη και εκείνος είχε αμφιβολίες για την έκβαση της υπόθεσης. Του είχε πει ξεκάθαρα πως δεν μπορεί να δώσει ακόμα απαντήσεις στην οικογένεια. Εκείνος τώρα τι να έκανε; Να έλεγε στον Μπόμπι τα πάντα; Κι αν ήταν όντως μια επίθεση ζώου και όχι δολοφονία όπως πίστευε στην αρχή ο Γκάρι Μόργκαν; Θα αναστάτωνε μια ολόκληρη οικογένεια χωρίς λόγο. Αν ήταν, όμως, όντως δολοφονία; Ο Νέιθαν θα κρατούσε τον φίλο του στο σκοτάδι. Δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Έσφιξε αμήχανα τις γροθιές του και ανακάτεψε τα μαλλιά του.

«Εε… Μου μίλησε για διάφορα. Επειδή ήμουν ο τελευταίος που είδε τον Γουίλι με ρώτησε ξανά μήπως παρατήρησα κάτι άλλο. Συζητήσαμε για αρκετή ώρα και καταλήξαμε στο ότι ο Γουίλι μάλλον σκοτώθηκε από κάποιο ζώο. Μπορείς, όμως, να ρωτήσεις και τον ίδιο».

«Σωστά», ανταπέδωσε ο Μπόμπι. «Θα ρωτήσω και εγώ. Νέιθαν, ήθελα να σε ευχαριστήσω για όλα. Συγγνώμη που δεν απάντησα στα τηλεφωνήματα σου, αλλά επέλεξα να κλείσω το κινητό μου. Με έπαιρνε πολύς κόσμος και δεν το άντεχα. Ούτε εγώ ούτε η μητέρα μου. Είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό…»

«Μην ανησυχείς. Όπως σου είπα, θα είμαι δίπλα σου σε ό,τι χρειαστείς».

«Ευχαριστώ, Νέιθαν. Λοιπόν… Εγώ με την μητέρα μου θα πάμε σπίτι σε λίγο. Εσύ θα μείνεις;»

«Όχι, θα πάω και εγώ σπίτι. Τα λέμε, Μπόμπι. Ό,τι χρειαστείς τηλεφώνησε μου».

«Γεια σου, φίλε μου».



Σύντομα η συνέχεια...

By Georgia Taousiani

Το παρόν έργο είναι πνευματικά κατοχυρωμένο και προστατεύεται από τον νόμο

80 προβολές0 σχόλια

Επικοινώνησε μαζί μας

Τηλέφωνο: 6907942195

Email: tales.whispers1@gmail.com

Facebook: Tales & Whispers

Γίνε μέλος στην ιστοσελίδα μας
και λάβε ξεχωριστές εκπτώσεις! Γίνε ο πρώτος που θα μαθαίνεις τα νέα μας!

Βρες περισσότερες πληροφορίες για την ιστοσελίδα μας

© 2020 by Georgia Taousiani | All Rights Reserved