Τα τέρατα του Χάλοουστοουν- Μέρος 5: Ένα απρόσμενο γεγονός





Ο Νέιθαν βγήκε με το κεφάλι σκυμμένο από το αστυνομικό τμήμα. Επέλεξε να πει μονάχα ένα κομμάτι της αλήθειας στον φίλο του και αυτό του δημιουργούσε κάτι σαν ενοχές. Δεν ήθελε, όμως, να τους ανησυχήσει χωρίς σοβαρό λόγο. Έτσι κι αλλιώς, όπως είχε παραδεχτεί και ο σερίφης, η θεωρία που έλεγε πως ο Γουίλι σκοτώθηκε από κάποιο άγριο ζώο και πως κάποιος τον βρήκε και φοβήθηκε να πει την αλήθεια, έστεκε. Παρόλα αυτά, ποιος θα μπορούσε να τριγυρίζει στο δάσος ξυπόλητος; Αυτό ήταν όντως περίεργο. Ο Νέιθαν δεν απασχόλησε άλλο το μυαλό του με αυτές τις θεωρίες. Το μόνο που τον ένοιαζε πλέον ήταν να είναι καλά ο φίλος του. Έτσι κι αλλιώς ήξερε από πρώτο χέρι πως είναι να χάνεις κάποιον που αγαπάς.

Πριν από περίπου δέκα χρόνια, ο πατέρας του Νέιθαν είχε διαγνωσθεί με καρκίνο. Η μητέρα του τα είχε χάσει εντελώς εκείνη την περίοδο. Ήθελε να ελπίζει, αλλά η λογική της δεν την άφηνε. Μετά από τις πρώτες επισκέψεις στους γιατρούς, φάνηκε πως τα πράγματα ήταν δύσκολα. Μετά από λίγο καιρό είχαν ξεκινήσει και οι χημειοθεραπείες. Παρόλο που έβλεπε τον μπαμπά του χωρίς μαλλιά, ο Νέιθαν δεν είχε καταλάβει ακόμα τι συνέβαινε. Πίστευε πως ο μπαμπάς του έχει απλά μια γρίπη που κρατάει καιρό. Πίστευε πως ο λόγος που ένιωθε συνέχεια κουρασμένος και αδύναμος ήταν επειδή γάβγιζε το σκυλί του γείτονα τους τα βράδια και δεν τον άφηνε να κοιμηθεί. Τι θα μπορούσε, όμως, να καταλάβει ένα δεκάχρονο αγόρι; Ο Νέιθαν συνειδητοποίησε τι συνέβαινε στον πατέρα του μόνο όταν εκείνος αναγκάστηκε να νοσηλευτεί. Εκείνες οι μέρες ήταν σκοτεινές για την οικογένεια του. Ο πατέρας του χειροτέρευε όλο και πιο πολύ. Πολλές φορές τον άκουγε να ουρλιάζει από τους φρικτούς πόνους. Μέχρι που μια μέρα έφυγε…

Αυτές οι σκέψεις γύριζαν στο μυαλό του και το σώμα του τραντάχτηκε ολόκληρο στιγμιαία. Ήταν λες και με αυτόν τον τρόπο προσπαθούσε να διώξει όλες αυτές οι άσχημες αναμνήσεις. Όσο όμως και να προσπαθούσε, ήταν μάταιο. Ήταν βαθιά χαραγμένες στην μνήμη μου και βαθιά μέσα του ήξερε πως δεν θα έφευγαν ποτέ.

Ο Νέιθαν κλείστηκε στο δωμάτιο του για όλη την υπόλοιπη μέρα, χωρίς να πει λέξη στην μητέρα του. Όσο και αν την ενοχλούσε η εσωστρέφεια του γιού της, επέλεξε να σιωπήσει. Είχε καταλάβει… Ένιωθε την θλίψη που είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπο του Νέιθαν.

Η ώρα είχε περάσει και οι δείκτες του ρολογιού σήμαναν μεσάνυχτα. Η νύχτα ήταν παγερή στην μικρή πόλη του Χάλοουστοουν και ο αέρας χτυπούσε με βία το τζάμι του παραθύρου στο δωμάτιο του Νέιθαν. Εκείνος δεν είχε ακόμα κοιμηθεί. Ξαπλωμένος, αγνάντευε έξω από το παράθυρο του, το οποίο κοίταζε σε μια απόμερη πλαγιά. Τα μάτια του βάρυναν και μόλις που πήγαν να κλείσουν, είδε κάτι ασυνήθιστο. Ξαφνικά, τα άνοιξε απότομα και κόλλησε το πρόσωπο του στο τζάμι. Είναι δυνατόν να είναι αλήθεια ή τα μάτια του τον γελούσαν; Μα, όχι! Ήταν σίγουρος πως το είδε!


Σύντομα η συνέχεια...

Από την Γεωργία Ταουσιάνη

Το παρόν έργο είναι πνευματικά κατοχυρωμένο και προστατεύεται από τον νόμο

106 προβολές0 σχόλια