Τα τέρατα του Χάλοουστοουν - Μέρος 7: Μια αφύσικη συνομιλία



«Ποια είσαι;» είπε με καθαρή και επιβλητική φωνή ο Νέιθαν. Η γυναίκα γύρισε αμέσως το βλέμμα της προς αυτόν και τα μάτια της, τα οποία ήταν ένα με το σκοτάδι της νύχτας, του έκοψαν την ανάσα. Ήταν πραγματικά διαπεραστικά.

«Είμαι ένας επισκέπτης…» απάντησε η γυναίκα και γύρισε το κεφάλι της προς την αντίθετη πλευρά λες και δεν την ένοιαζε καθόλου η παρουσία του Νέιθαν.

«Το όνομα σου εννοώ… Ποιο είναι το όνομα σου;» συνέχισε χωρίς να χάσει την δυναμική του.

«Ποιος ρωτάει;»

«Ονομάζομαι Νέιθαν, αν αυτό θέλεις να μάθεις. Τώρα, θα μου πεις πως σε λένε;»

«Έστερ…»

«Και τι κάνεις εδώ ολομόναχη, Έστερ; Δεν κρυώνεις που δεν φοράς παπούτσια;»

«Μακάρι να ένιωθα κρύο, Νέιθαν».

«Τι κάνεις εδώ;»

«Κοιτάζω την θέα από την πλαγιά… Την νύχτα όλα ηρεμούν και με παίρνουν και εμένα μαζί τους».

«Ναι…» αποκρίθηκε ο Νέιθαν φανερά παραξενεμένος. «Από που είσαι, Έστερ; Πότε ήρθες στην περιοχή μας;»

«Πριν ένα φεγγάρι ήρθα. Ο δρόμος μου με έβγαλε εδώ».

«Και από πού είσαι;»

«Από το πουθενά…»

«Έστερ, νομίζω πως με κοροϊδεύεις. Εκτός και αν είσαι τρελή. Είσαι;»

«Ποιος τρελός παραδέχεται την τρέλα του, Νέιθαν;»

«Μάλιστα… Από ότι φαίνεται, δεν είσαι συνεργάσιμη. Μπορείς να μου απαντήσεις σε μόνο μια ερώτηση; Βρήκες κάποιο αγόρι νεκρό στο δάσος αυτές τις μέρες;»

«Ναι, βρήκα. Ήταν καλυμμένο με φύλλα. Η ψυχή του είχε ήδη φύγει. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι, για να το σώσω».

«Πότε το είδες; Πως ήταν; Είδες κάποιον εκεί κοντά; Ήταν επίθεση ζώου;»

«Κάνεις πολλές ερωτήσεις, Νέιθαν. Όπως σου είπα, το αγόρι ήταν ήδη νεκρό. Δεν μπορούσα να το σώσω… Δεν υπήρχε κανείς στην περιοχή. Το μόνο που βρήκα ήταν πατημασιές ζώου».

«Έστερ, είσαι σίγουρη πως δεν το σκότωσες εσύ;»

«Εγώ;» αποκρίθηκε προσβεβλημένη και γύρισε μετά από πολλή ώρα το βλέμμα της προς τον Νέιθαν. «Δεν έχω πάρει ποτέ καμιά ζωή, σε αντίθεση με τους όμοιους μου! Ποτέ! Προστατεύω την ζωή, Νέιθαν. Δεν την παίρνω… Και τώρα νομίζω πως ήρθε η ώρα να πηγαίνω».

«Έστερ, τι εννοείς; Ποιοι παίρνουν ζωές; Πρέπει να έρθεις αύριο στο αστυνομικό τμήμα να καταθέσεις!»

«Ξέρεις, Νέιθαν… Όλοι ξέρουν σε αυτήν την πόλη. Μάθε, όμως, πως εγώ δεν είμαι ίδια με αυτούς και ούτε θα γίνω. Πρόσεχε, Νέιθαν, στον δρόμο της επιστροφής. Πολλές φορές, οι σκιές που βλέπεις δεν ανήκουν στα δέντρα. Καλό βράδυ».

«Τι είναι αυτά που λες;» αναφώνησε ο Νέιθαν και, πριν προλάβει να ολοκληρώσει, η Έστερ είχε χαθεί μέσα στο δάσος.



Σύντομα η συνέχεια...

Συγγραφέας: Γεωργία Ταουσιάνη

Το παρόν έργο είναι πνευματικά κατοχυρωμένο και προστατεύεται από τον νόμο

137 προβολές0 σχόλια