Ο μοναχικός ντετέκτιβ - Μέρος 2: Ο Τζέιμς Λόρινκτον

Ενημερώθηκε: Νοε 4






Μέρος 2:



Ο επιθεωρητής Μπεντζαμιν Μπειλς ή Μπεν, όπως ήθελε να τον αποκαλούν, κράτησε για μια στιγμή την εφημερίδα στα χέρια του και με μια απότομη κίνηση την πέταξε δυνατά στο πάτωμα. Το παχύ του μουστάκι φάνηκε πως τρεμόπαιξε για λίγο και στο πλατύ του μέτωπο έτρεξαν δυο σταγόνες ιδρώτα.

«Κύριε επιθεωρητά; Μήπως να σας φέρω λίγο νερό;» ρώτησε ένας νεαρός αστυνομικός με τρεμάμενη φωνή.

«Τον Τζόνας θέλω! Μπορείς να μου τον φέρεις;» βρυχήθηκε. «Αυτός ο καταραμένος! Ναι, ναι... Καταραμένος είναι! Δεν μπόρεσε ούτε μια εβδομάδα να κρατηθεί μακριά από το έγκλημα! Τώρα, θα λένε πως εμείς φταίμε, κατάλαβες; Τι θα κάνουμε, Θεέ μου;» ψέλλισε.

«Κύριε, με όλο τον σεβασμό...» τραύλισε «Υπάρχει εκείνος ο άντρας... Ξέρετε για ποιον μιλάω. Αυτός μπορεί να βοηθήσει.»

«Πως τολμάς να αμφισβητείς τις ικανότητες της Σκοτλαντ Γιαρντ, Γουιλσον; Δεν θέλουμε καμία βοήθεια από αυτόν τον τσαρλατάνο! Ξεκουμπίσου...»

«Μα κύριε...»

«Δρόμο!»

Ο επιθεωρητής έβαλε λίγο καπνό στην πίπα του και αφού την άναψε, άρπαξε άγαρμπα μια μικρή βαλίτσα με φακέλους και αποχώρησε από τα γραφεία της Σκοτλαντ Γιαρντ. Κατεβαίνοντας, σήκωσε το χοντρό του χέρι και μια άμαξα σταμάτησε μπροστά του. Ανέβηκε και ψιθύρισε μια διεύθυνση στον αμαξά, ο οποίος γούρλωσε τα ματιά του στο άκουσμα της. Χωρίς πολλά λογία, μαστίγωσε τα αλόγα και ξεκίνησε γρηγορά για τον προορισμό του πελάτη του. Η διαδρομή ήταν σύντομη και μελαγχολική. Η ομίχλη εξακολουθούσε να καλύπτει την πόλη χαρίζοντας της μια ψυχεδελική χροιά. Δεν πέρασε πολύ ώρα και η αμαξά σταμάτησε μπροστά από ένα βικτωριανού τύπου σπίτι. Ο επιθεωρητής κατέβηκε και με τον βαρύγδουπο βηματισμό του έφτασε μέχρι την πόρτα, οπού και χτύπησε το κουδούνι. Μια ηλικιωμένη κυριά άνοιξε και με ένα γλυκό χαμόγελο τον οδήγησε στη σάλα. Εκεί, υπήρχαν δυο πολυθρόνες, στραμμένες προς το τζάκι, οπού σε μια από αυτές καθόταν ένας άντρας. Ο άντρας είχε κατσαρά, ατημέλητα μαλλιά και κρατούσε ένα ρεβόλβερ στο δεξί του χέρι.

«Η Σκοτλαντ Γιαρντ στο σπίτι μου;» είπε ο άντρας δίχως να στρέψει το βλέμμα του προς τα πίσω. «Τι τιμή είναι αυτή!»


Σύντομα η συνέχεια...

By Georgia Taousiani

Το παρόν κείμενο είναι πνευματικά κατοχυρωμένο και προστατεύεται από τον νόμο

Επικοινώνησε μαζί μας

Τηλέφωνο: 6907942195

Email: tales.whispers1@gmail.com

Facebook: Tales & Whsipers

Γίνε μέλος στην ιστοσελίδα μας
και λάβε ξεχωριστές εκπτώσεις! Γίνε ο πρώτος που θα μαθαίνεις τα νέα μας!

Βρες περισσότερες πληροφορίες για την ιστοσελίδα μας

© 2020 by Georgia Taousiani | All Rights Reserved